Infotaula de personaRamona Maneiro
Biografía
Nacemento(es) Ramona Maneiro Castro Editar o valor em Wikidata
1961 Editar o valor em Wikidata (62/63 anos)
A Pobra do Caramiñal, España Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeEspaña Editar o valor em Wikidata
Actividade
Ocupaciónactivista Editar o valor em Wikidata
LinguaLingua castelá Editar o valor em Wikidata

Ramona Maneiro Castro[1], nada na Pobra do Caramiñal en 1961, é unha activista a prol da morte digna e a eutanasia.[2][3][4][5]

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

Ramona Maneiro saltou á fama debido á súa relación sentimental con Ramón Sampedro, un mariño e escritor galego, tetrapléxico desde os 25 anos. Debido á súa situación e tras anos de vivir prostrado nunha cama, Sampedro decidiu acabar coa súa vida. Para poder suicidarse necesitaba axuda e asistencia, xa que a súa condición de tetrapléxico lle impedía facelo en por si. Mais isto podería carrexar problemas legais aos seus asistentes, xa que poderían incorrer en delito segundo a lexislación vixente española. Para solucionalo e dar a coñecer o seu problema, Sampedro desenvolveu unha intensa actividade a favor da eutanasia, tanto a través dos medios de comunicación como xudicialmente.

Na súa longa loita polo dereito a unha morte digna, Sampedro estivo apoiado por diferentes colectivos favorábeis á despenalización de eutanasia. Finalmente, Ramón morreu na súa casa de Boiro o 12 de xaneiro de 1998 por envelenamento de cianuro potásico, axudado pola súa amiga Ramona Maneiro. Esta foi detida días despois, mais non foi xulgada por falta de probas.

Autoinculpación

[editar | editar a fonte]

Sete anos despois, unha vez que o delito prescribiu, Ramona admitiu en televisión[6] facilitarlle a Ramón o acceso ao veleno que lle causou a morte e gravar o vídeo onde este pronunciu as súas últimas palabras.[7][8] Tras as súas declaracións, o fiscal pediu reabrir o caso de Ramón Sampedro.[9]

Prescribe o delito de Ramona Maneiro

[editar | editar a fonte]

Segundo o portavoz do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), Enrique López, as confesións de Maneiro puideron derivar nunha investigación, e mesmo ser axuizada, mais «en ningún caso condenada».[9] En España, o prazo para a prescrición do delito é de cinco anos se a pena que se impuxo fose de máis de tres e menos de cinco anos de cárcere. O período comeza a contar o día do sobresemento da causa, o 12 de novembro de 1999. Por iso, Ramona Maneiro é libre desde o 12 de novembro de 2004.[9][10]

Polémica coa familia de Ramón Sampedro

[editar | editar a fonte]

A familia de Sampedro sempre estivo en contra da decisión deste de pór fin á súa vida. Tamén acusou a Ramona Maneiro de asasinato.[11]

Obras que recollen os acontecementos

[editar | editar a fonte]

Películas

[editar | editar a fonte]

Libros

[editar | editar a fonte]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. "La juez de Ribeira pone en libertad a Ramona Maneiro". El Mundo. 
  2. "Ramona Maneiro asiste a 59 segundos, sobre la eutanasia". Deia. Arquivado dende o orixinal o 19 de abril de 2009. Consultado o 18 de xuño de 2018. 
  3. Entrevista en el programa de Ana Rosa Quintana. Varios vídeos.
  4. "Mar adentro y Ramona Maneiro: la campaña que no cesa". 
  5. 'El que llama asesinato a la eutanasia no tiene vergüenza' Arquivado 13 de xaneiro de 2014 en Wayback Machine., Galiciae.com, 14 de decembro de 2008.
  6. ""Yo le di el cianuro a Ramón Sampedro"". 
  7. Ramona Maneiro admite ante el juez que ayudó a morir a Sampedro, El País 10/02/2005.
  8. Ramona Maneiro confiesa, tras prescribir el delito, que ella puso el cianuro a su amigo Ramón Sampedro, El Mundo 11/01/2005.
  9. 9,0 9,1 9,2 "El fiscal pide reabrir el caso de Ramón Sampedro". 20 Minutos. 18 de xaneiro de 2005. Consultado o 19 de decembro de 2017. 
  10. "Sobreseída la causa contra Ramona Maneiro por la muerte de Ramón Sampedro". El País (en castelán). 17 de marzo de 2005. Consultado o 19 de decembro de 2017. 
  11. "Familia de Sampedro llama asesina a Ramona Maneiro". El Periódico de Extremadura (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 30 de xuño de 2012. Consultado o 18 de xuño de 2018. 

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros attigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]