Brian Douglas Wilson, nado en Inglewood (California) o 20 de xuño de 1942, é un músico, cantante, compositor e produtor discográfico estadounidense cofundador de The Beach Boys. A miúdo considerado un xenio polos seus enfoques novidosos da composición pop, a súa extraordinaria aptitude musical e o seu dominio das técnicas de gravación, é amplamente recoñecido como un dos compositores máis innovadores e significativos do século XX. A súa obra máis coñecida distínguese polos seus altos valores de produción, harmonías e orquestracións complexas, voces superpostas e temas introspectivos ou enxeñosos. Wilson tamén é coñecido pola súa antiga voz de alto rango e por loitar durante toda a súa vida contra enfermidades mentais.
Wilson medrou en Hawthorne (California), e entre as súas influencias formativas atopábanse George Gershwin, The Four Freshmen, Phil Spector, e Burt Bacharach. En 1961 comezou a súa carreira profesional como membro de The Beach Boys, servindo como compositor, produtor, co-vocalista principal, baixista, teclista e líder de facto. Tras fichar por Capitol Records en 1962, converteuse no primeiro artista de pop acreditado por escribir, arranxar, producir e interpretar o seu propio material. Tamén produciu a outros artistas, destacando o seu traballo con The Honeys e American Spring. A mediados dos anos 60 xa compuxera máis de dúas ducias de éxitos nos Estados Unidos, incluídos os números un "Surf City" (1963), "I Get Around" (1964), "Help Me, Rhonda" (1965), e "Good Vibrations" (1966). Está considerado un dos primeiros produtores de música de autor e un dos primeiros produtores de rock en utilizar o estudio como un instumento.
En 1964 Wilson tivo un ataque de nervios e renunciou ás xiras regulares, realizando un traballo máis refinado, como o álbum de The Beach Boys Pet Sounds e o seu primeiro lanzamento en solitario acreditado, "Caroline, No" (os dous de 1966), así como o álbu non rematado Smile. A medida que declinaba profesional e psicoloxicamente a finais dos 60, as súas contribucións á banda foron disminuíndo, e xurdiron lendas en torno ao seu estilo de vida de reclusión, hiperalimentación e abuso de drogas.[1] O seu primeiro regreso, que xerou divisións entre os fans, produciu o álbum case en solitario The Beach Boys Love You (1977). Nos anos 80 formou unha controvertida sociedade creativa e comercial co seu psicólogo, Eugene Landy, e relanzou a súa carreira en solitario co álbum Brian Wilson (1988). Wilson desvinculouse de Landy en 1991. Dende 1999 xirou regularmente como artista en solitario.
Anunciando o recoñecemento da música popular como unha forma de arte, os logros de Wilson como produtor axudaron a iniciar unha era de autonomía creativa sen precedentes para artistas fichados por selos discográficos. O espírito da mocidade da década de 1960 asóciase comunmente coas súas primeiras cancións, e está considerado unha importante figura para moitos xéneros e movementos, como o son de California, o art pop, a psicodelia, o chamber pop, a música progresiva, o punk, a música outsider, e o sunshine pop. Dende os anos 80, a súa influencia ampliouse a estilos como o post-punk, o indie rock, o emo, o dream pop, o Shibuya-kei, e o chillwave. Os eloxios de Wilson inclúen varios premios da industria, inducións a múltiples salóns da fama da música, e entradas en varias listas de "mellores de todos os tempos". A súa vida foi dramatizada no biopic de 2014 Love & Mercy.