![]() ![]() | |
Nome orixinal | (ar) أبو حامد محمد بن محمد الغزالي ![]() |
---|---|
Biografía | |
Nacemento | Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali أَبُو حَامِدٍ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ ٱلطُّوسِيُّ ٱلْغَزَالِيُّ 1058 ![]() Tus ![]() |
Morte | 19 de decembro de 1111 ![]() Tus ![]() |
Lugar de sepultura | Mashhad ![]() |
Datos persoais | |
Outros nomes | Hujjat al-Islām (honorífico)[1] |
Residencia | Nishapur (pt) ![]() Damasco Bagdad Xerusalén ![]() |
País de nacionalidade | Imperio Selxúcida ![]() |
Relixión | Islam, Sunnismo, Sufismo e Alaxarismo (pt) ![]() ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Filosofía islámica, teoloxía, Sufismo, Kalam (pt) ![]() ![]() ![]() |
Lugar de traballo | Siria ![]() |
Ocupación | filósofo , poeta , alfaquí , journal editor (en) ![]() ![]() ![]() |
Empregador | Al-Nizamiyya of Baghdad (en) ![]() ![]() |
Profesores | Al-Juwayni (en) ![]() ![]() ![]() |
Alumnos | Abu Bakr ibn al-Arabi (en) ![]() ![]() |
Influencias | |
Lingua | Lingua persa e árabe ![]() |
Obra | |
Obras destacables
| |
Familia | |
Irmáns | Ahmad Ghazali (en) ![]() ![]() |
![]() ![]() ![]() |
Al-Ghazali de nome completo Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali ( أَبُو حَامِدٍ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ ٱلطُّوسِيُّ ٱلْغَزَالِيُّ ) coñecido nos países de fala persa como Imam Muhammad-i Ghazali (en persa: امام محمد غزالی ) ou na Europa medieval polo latinizado como Algazelus ou Algazel , foi un polímata persa[2][3][4][5] nado en Ghazaleh (Irán) en c. 1058 e finado en Tus, Irán, o 19 de decembro de 1111, é coñecido por ser un dos filósofos, teólogos, xuristas, lóxicos e místicos máis importantes e influentes do islam.[6][7] contribuíu decisivamente no desenvolvemento teórico do sufismo e da súa aceptación como corrente islámica.
Algúns musulmáns consideran que foi un mujaddid, un renovador da fe,[8] que, segundo o hadith profético, aparece unha vez cada século para restaurar a fe da comunidade islámica.[9][10][11] As súas obras foron tan aclamadas polos seus contemporáneos que Al-Ghazali recibiu o título honorífico de "Proba do Islam" (Hujjat al-Islām).[1]
Al-Ghazali cría que a tradición espiritual islámica quedara moribunda e que as ciencias espirituais ensinadas pola primeira xeración de musulmáns foran esquecidas.[12] Esta crenza levouno a escribir a súa obra mestra titulada Iḥyā' 'ulūm ad-dīn ("O renacemento das ciencias relixiosas ").[13] Entre as súas outras obras, a Tahāfut al-Falāsifa ("A incoherencia dos filósofos") é un fito na historia da filosofía, xa que avanza a crítica. da ciencia aristotélica desenvolveuse máis tarde na Europa do século XIV.[14]
Foi clave no aumento da influencia da escola asharita na filosofía islámica e o máis importante opoñente aos Mutazilitas. O seu libro Tuhafut al-Falasifa (A incoherencia dos Filósofos) é o maior expoñente da epistemoloxía islámica, e Ghazali retomou o esceptiscismo filosófico que non volvera a ser común ata o século XVIII con George Berkeley e David Hume, este encontro co esceptismo conduciu a Ghazali a teorizar sobre unha forma de ocasionalismo teolóxico ou a crenza que a causa dos sucesos e accións non son o produto de conxuncións materiais senón da inmediata acción de Alá, pensamento que será retomado polos fundamentalistas islámicos. No libro tamén rexeita a filosofía de Platón e Aristóteles por contaminar a fe islámica.
A data creída do nacemento de Al-Ghazali, dada por Ibn al-Jawzi, é o 450 despois da Héxira (AH) (1058/9 calendario gregoriano). As estimacións modernas sitúano no 448 AH (1056/7), baseándose en certas declaracións na correspondencia e na autobiografía de Al-Ghazali.[15] Foi un erudito musulmán, especialista en dereito, racionalista e espiritista de orixe persa.[16] Naceu en Tabaran, unha cidade no distrito de Tus, Khorasan (agora parte de Irán),[15] non moito tempo despois de que os selxúcidas entraran en Bagdad e acabaron coa Shia Buyid do emir de emires. Isto marcou o inicio da influencia selxúcida sobre o califato. Mentres a influencia da dinastía selxúcida creceu, Abu Suleiman Dawud Chaghri Beg casou coa súa filla, Arslan Khatun Khadija[17] o califa Al-Qa'im en 1056.[18]
Unha tradición póstuma, cuxa autenticidade foi cuestionada en estudos recentes, é que o seu pai morreu na pobreza e deixou ao mozo Al-Ghazali e ao seu irmán Ahmad ao coidado dun sufí. O contemporáneo e primeiro biógrafo de Al-Ghazali, Abd al-Ghafir al-Farisi, só rexistra que Al-Ghazali comezou a recibir instrucións en fiqh ( xurisprudencia islámica) de Ahmad al-Radhakani, un profesor local e Abu ali Farmadi, un naqshbandi sufí de Tus.[15]:26–27 El máis tarde estudou baixo Al-Juwayni, o distinguido xurista e teólogo e "o máis destacado erudito musulmán do seu tempo","[15] en Nishapur, quizais despois dun período de estudos. en Gurgan. Despois da morte de Al-Juwayni en 1085, Al-Ghazali partiu de Nishapur e uniuse á corte de Nizam al-Mulk, o poderoso visir do imperio selxúcida, que probablemente estaba asentado na cidade de Isfahán. Despois de concederlle os títulos de "Brillo da relixión" e "Eminencia entre os líderes relixiosos", Nizam al-Mulk ascendeu a Al-Ghazali en xullo de 1091 ao posto de profesor "máis prestixioso e desafiante" da época: a madrasa Nizamiyya en Bagdad,[15] ás súas clases ían centos de alumnos, incluíndo profesores doutras escolas de xurisprudencia.
Sufriu unha crise espiritual en 1095, probablemente sufrindo histeria clínica,[19][20][21] abandonou a súa carreira e abandonou Bagdad co pretexto de ir en peregrinación á Meca. Facendo arranxos para a súa familia, dispuxo da súa riqueza e adoptou un estilo de vida ascético. Segundo o biógrafo Duncan B. Macdonald, o propósito de absterse do traballo escolar era enfrontarse á experiencia espiritual e á comprensión máis común da "Palabra e das Tradicións".[22] Despois dun tempo en Damasco e Xerusalén, cunha visita a Medina e a Meca en 1096, volveu a Bagdad onde parou brevemente antes de volver a Tus para pasar os seguintes anos en 'uzla (reclusión) . A reclusión consistiu en absterse de ensinar en institucións patrocinadas polo estado, pero continuou publicando, recibindo visitantes e ensinando na zauia (madrasa privada) e khanqah (loxa sufí) que mandara construír.
Fakhr al-Mulk, gran visir de Ahmad Sanjar, meteu presión a Al-Ghazali para que regresase á Nizamiyya en Nishapur. Al-Ghazali capitulou de mala gana en 1106, temendo con razón que el e as súas ensinanzas atoparan resistencia e controversia.[15] Máis tarde volveu a Tus e rexeitou unha invitación en 1110 do gran visir e sultán selxúcida Muhammad I para regresar a Bagdad. Morreu o 19 de decembro de 1111. Segundo 'Abd al-Ghafir al-Farisi, tivo varias fillas pero ningún fillo.[15]
Al-Ghazali contribuíu significativamente ao desenvolvemento dunha visión sistemática do sufismo e á súa integración e aceptación no islam dominante. Como estudoso do islam sunita, pertenceu á escola Xafi'i de xurisprudencia islámica e á escola asharita de teoloxía.[23] Al-Ghazali recibiu moitos títulos como Sharaf-ul-Aʾimma (شرف الأئمة), Zayn-ud-dīn (زين الدين) e Ḥujjat-ul-Islām (حجة الإسلام).
É visto como o membro clave da influínte escola asharite da filosofía musulmá primitiva e o refutador máis importante dos mutazilitas. Porén, escolleu unha posición lixeiramente diferente en comparación cos axaritas. As súas crenzas e pensamentos difiren nalgúns aspectos da escola ortodoxa asharita.[23]
En total pódense atribuír unhas 70 obras Al-Ghazali.[24] Tamén se sabe que escribiu unha fatwa contra os reis taifas do al-Andalus, declarando que carecían de principios, que non eran aptos para gobernar e que debían ser destituídos do poder. Esta fatwa foi utilizada por Yusuf ibn Tashfin para xustificar a súa conquista do al-Andalus.[25]
Á parte dunha defensa do islam en corenta libros chamada Proba do islam, escribiu con finalidade antifilosófica un tratado en dúas partes: As intencións dos filósofos, parte expositiva, e A incoherencia dos filósofos, parte crítica, na que rebate as súas afirmacións; como o Occidente latino só coñeceu a primeira parte, Maqasid al falasifa traducida por Domingo Gundisalvo como unha das achegas da chamada Escola de Tradutores de Toledo, transmitiuse o erro de consideralo un dos principais discípulos de Avicena e foi considerado en Europa como un filósofo antes que como un teólogo.
Algazel serviu como transmisor da obra de Aristóteles e comentarista dos seus seguidores musulmáns Avicena e Alfarabi. Aínda que estudou os postulados racionalistas, chegou ó convencemento da ineficacia da razón como ferramenta de coñecemento ou de comunicación con Deus; iso fíxolle chegar a postulados místicos e a abrazar o sufismo durante dez anos. As súas obras principais son, á parte de A destrución dos filósofos tan criticada por Averroes, sobre todo Revivificación das ciencias relixiosas. Rexeita a eternidade do mundo como herética, subordinando a filosofía á teoloxía: á beira do coñecemento ordinario, froito dos sentidos, coloca un coñecemento intuitivo froito da ascética e a fe. A súa moral, aínda que fundada no Corán, acusa influencias gregas e cristiás. Criticou duramente as doutrinas racionalistas de Alfarabi. Crese que máis tarde, regresou ós seus postulados de principio que outorgaban un papel central á razón como ferramenta do coñecemento humano, exercendo de novo o maxisterio. Escribiu tamén unha autobiografía titulada O que libra do erro, onde expón o seu itinerario espiritual, da que hai tradución moderna (Confesións: O salvador do erro, introdución e notas de Emilio Tornero, Madrid: Alianza Editorial, 1989).
Algazel foi o teólogo que inspirou ós almohades, pero non ós almorábides, e así, a comezos do século XII, o emir almorábide Alí ben Yúsuf ordenou, aconsellado por certos alfaquíes, que se queimasen as súas obras.
O seu libro do século XI A incoherencia dos filósofos marca un importante punto de inflexión na epistemoloxía islámica. O encontro co escepticismo levou a al-Ghazali a investigar unha forma de ocasionalismo teolóxico, ou a crenza de que todos os acontecementos e interaccións causais non son o produto de conxuncións materiais, senón a vontade inmediata e presente de Deus.
No século seguinte, Averroes escribiu unha longa refutación da incoherencia de al-Ghazali titulada A incoherencia da incoherencia; que en latín se coñeceu como Destrución da destrución, porén, o curso epistemolóxico do pensamento islámico xa estaba marcado.[27] Al-Ghazali puxo como exemplo da ilusión das leis independentes de causa o feito de que o algodón arde cando entra en contacto co lume. Aínda que poida parecer que unha lei natural estaba en acción, ocorreu cada vez só porque Deus quería que acontecera; o evento foi "un produto directo da intervención divina como calquera outro milagre que capte a atención". Averroes, pola contra, insistiu en que mentres Deus creou a lei natural, os seres humanos "poderían dicir máis útilmente que o lume provocou que queimase o algodón, porque a creación tiña un patrón que podían discernir".[28] [29][30]
A incoherencia tamén marcou un punto de inflexión na filosofía islámica nos seus vehementes rexeitamentos a Aristóteles e Platón. O libro tiña como obxectivo os falasifa, un grupo vagamente definido de filósofos islámicos dos séculos VIII ao XI (sobre todo Avicena e Al-Farabí) que se inspiraron intelectualmente nos antigos gregos.
Este argumento, mantido durante moito tempo, foi duramente criticado. George Saliba en 2007 argumentou que o declive da ciencia no século XI foi esaxerado, o que apunta a continuos avances, especialmente na astronomía, ata o século XIV.[31] Por outra banda, Hassan Hassan en 2012 argumentou que, aínda que o pensamento científico no islam foi sufocado no século XI, a persoa máis culpable non é Al-Ghazali senón Nizam al-Mulk.[32]
A autobiografía que al-Ghazali escribiu cara ao final da súa vida, Liberación do erro (المنقذ من الضلال al-munqidh min al-ḍalāl), considérase unha obra de grande importancia.[33] Nela, al-Ghazali conta como, unha vez que tivera unha crise de escepticismo epistemolóxico fora resolta por "unha luz que Deus Altísimo lanzou no meu peito... a chave da maior parte do meu coñecemento,"[34]:66 estudou e dominaba os argumentos do kalam, a filosofía islámica e o ismailismo. Aínda que apreciou o que era válido nos dous primeiros deles, polo menos, determinou que os tres enfoques eran inadecuados e só atopaban o valor final na experiencia mística e na percepción (o estado da profecía ou "nubuwwa".)[Cómpre referencia] acadou como resultado de seguir as prácticas sufíes. William James, en The Varieties of Religious Experience, considerou a autobiografía un documento importante para "o estudante puramente literario que quere familiarizarse coa interioridade de relixións distintas á cristiá" debido a escaseza de confesións relixiosas persoais rexistradas e literatura autobiográfica deste período fóra da tradición cristiá.[35]:307
Outra das obras principais de al-Ghazali é O renacemento das ciencias relixiosas ou Ihya'u Ulumiddin. Abarca case todos os campos das ciencias islámicas: fiqh (xurisprudencia islámica), kalam (teoloxía) e sufismo.[Cómpre referencia]
Contén catro seccións principais: Actos de culto (Rub' al-'ibadat), Normas da vida diaria (Rub' al-'adatat), Os camiños da perdición (Rub' al-muhlikat) e Os camiños da salvación (Rub' al-munjiyat). O Ihya converteuse no texto islámico máis recitado despois do Corán e do hadith. O seu gran logro foi reunir a teoloxía sunita ortodoxa e o misticismo sufí nunha guía útil e completa de todos os aspectos da vida e da morte musulmás.[36] O libro foi ben recibido por eruditos islámicos como Nawawi que afirmaron que: "Se todos os libros do islam se perdesen, excepto o Ihya", bastaría con substituílos todos. ."[37]
A alquimia da felicidade (persa : کیمیای سعادت) (Kīmīyā-yi Sa'ādat) é unha versión reescrita de O renacemento das ciencias relixiosas. Despois da crise existencial que lle fixo reexaminar por completo a súa forma de vivir e o seu achegamento á relixión, Al-Ghazali puxo xuntos A alquimia da felicidade[38] para reafirmar a súa crenza fundamental de que a conexión con Deus era parte integrante da alegría de vivir. O libro está dividido en catro seccións diferentes. O primeiro deles é o Coñecemento de si mesmo, onde Al-Ghazali afirma que, aínda que a comida, o sexo e outras indulxencias poden apagar temporalmente o apetito dos humanos, á súa vez converten a un humano nun animal e, polo tanto, nunca darán a verdadeira felicidade. e cumprimento. Para atoparse a si mesmo, a xente debe dedicarse a Deus mostrando moderación e disciplina no canto de glotonería dos sentidos. A segunda entrega chámase Coñecemento de Deus, onde Al-Ghazali afirma que os acontecementos que ocorren durante a vida dunha persoa. están destinados a apuntar a un individuo cara a Deus, e que Deus sempre será forte, por moito que os humanos se desvíen da súa vontade. A terceira sección de A alquimia da felicidade é Coñecemento do mundo. Aquí afirma que o mundo é só un lugar onde os humanos aprenden a amar a Deus e a prepararse para o futuro, ou o máis aló, cuxa natureza estará determinada polas nosas accións nesta fase da nosa viaxe cara á felicidade. A sección final é Coñecemento do mundo futuro, que detalla como hai dous tipos de espíritos dentro dun home: o espírito anxelical e o espírito animal. Al-Ghazali detalla os tipos de torturas espirituais que experimentan os incrédulos, así como o camiño que debe tomarse para alcanzar a iluminación espiritual. Este libro serve como culminación da transformación que atravesa Ghazali durante o seu espertar espiritual.
Unha das seccións clave do Renacemento das ciencias relixiosas de Al-Ghazali é Disciplinando a alma, que se centra nas loitas internas ás que se enfrontará todo musulmán ao longo do curso. da súa vida.[39] O primeiro capítulo céntrase principalmente en como un pode converterse nunha persoa con atributos positivos e boas características persoais. O segundo capítulo ten un enfoque máis específico: a satisfacción sexual e a gula.[39] Aquí, Al-Ghazali afirma que de feito todo home ten estes desexos e necesidades, e que é natural querer esas cousas.[39] Non obstante, o profeta afirma explicitamente que debe haber un punto medio para o home, para practicar fielmente os principios do islam. O obxectivo final que está a presentar Ghazali non só nestes dous capítulos, senón na totalidade de O Renacemento das Ciencias Relixiosas, é que debe haber moderación en todos os aspectos da alma dun home, un equilibrio. Estes dous capítulos son os capítulos 22 e 23, respectivamente, do Renacemento das ciencias relixiosas.[39] Tamén é importante notar aquí que Al-Ghazali utiliza tanto a filosofía grega como a islámica para elaborar este elemento básico literario, aínda que gran parte de A incoherencia dos filósofos, a súa obra máis coñecida, ten un obxectivo crítico. na súa perspectiva.
Al-Ghazali elaborou a súa refutación do punto de vista aristotélico sobre a creación do mundo en A Eternidade do Mundo. Al-Ghazali formula esencialmente dous argumentos principais para o que considera un proceso de pensamento sacrílego. No enfoque da Eternidade do mundo aristotélico céntrase no concepto de que o movemento sempre precederá ao movemento, ou noutras palabras, unha forza sempre creará outra forza e, polo tanto, para que se cre unha forza, outra forza debe actuar. sobre esa forza.[14] Isto significa que, en esencia, o tempo esténdese infinitamente tanto no futuro como no pasado, demostrando así que Deus non creou o universo nun punto específico do tempo. Al-Ghazali contrarresta isto afirmando primeiro que se o mundo fose creado con límites exactos, entón na súa forma actual non sería necesario un tempo antes da creación do mundo por Deus.[14] O segundo argumento que fai Al-Ghazali é que, debido a que os humanos só podemos imaxinar o tempo anterior á creación do mundo, e a túa imaxinación é unha cousa ficticia, todo o tempo antes de que o mundo fose creado tamén é ficticio e, polo tanto, non importa. Deus non pretendía que o entendesen os humanos.
Al-Ghazali expón en O Criterio decisivo para distinguir o islam da incredulidade clandestina a súa aproximación á ortodoxia musulmá. Al-Ghazali desvía a postura a miúdo dura de moitos dos seus contemporáneos durante este período de tempo e afirma que mentres se crea no profeta Mahoma e en Deus mesmo, hai moitas formas diferentes de practicar o islam e que calquera das moitas tradicións practicadas de boa fe polos crentes non deben ser vistas como heréticas por outros musulmáns[15] Aínda que Al-Ghazali afirma que calquera musulmán que practica o islam de boa fe non é culpable de apostasía, en O Criterio sinala que hai un estándar do islam que é máis correcto que os outros, e que aqueles que practican a fe incorrectamente deberían ser movidos a cambiar.[15] Na opinión de Al-Ghazali, só o propio Profeta podía considerar un musulmán fielmente practicante en infiel, e o seu traballo foi unha reacción á persecución relixiosa e aos conflitos que se producían a miúdo durante este período de tempo entre varias seitas islámicas.[15]
Al-Ghazali escribiu a maioría das súas obras en árabe e poucas en persa. A súa obra persa máis importante é Kimiya-yi sa'adat (A alquimia da felicidade). É a propia versión persa de al-Ghazali de Ihya' 'ulum al-din (O renacemento das ciencias relixiosas) en árabe, pero un traballo máis breve. É unha das obras máis destacadas da literatura persa do século XI. O libro foi publicado varias veces en Teherán pola edición de Hussain Khadev-jam, un recoñecido erudito iraniano. Está traducido ao inglés, árabe, turco, urdú, azerbaixano e outros idiomas.[38]
Outra obra auténtica de al-Ghazali é a chamada "primeira parte" do Nasihat al-muluk (Consello dos reis), dirixida ao gobernante selxúcida do Gran Khorasán Ahmad b. Malik-shah Sanjar.[40] O texto foi escrito tras unha recepción oficial na súa corte e a petición deste. Al-Ghazali foi convocado por Sanjar debido ás intrigas dos seus opoñentes e ás súas críticas á compilación do seu estudo en árabe, al-Mankhul min taʿliqat al-usul (As notas peneiradas sobre os fundamentos), ademais da súa negativa a seguir ensinando na nizamiya de Nishapur. Despois da recepción, al-Ghazali tivo, ao parecer, unha audiencia privada con Sanjar, durante a cal citou un verso do Corán 14:24: "Non viches como Alá expón unha parábola dunha fermosa frase (ser) como un fermosa árbore, cuxas raíces son firmes e as súas pólas están no ceo”. O texto xenuíno do Nasihat al-muluk, que en realidade é unha epístola oficial cunha breve nota explicativa sobre al-Manḵul engadida na súa portada [41]e o título que se lle deu máis adiante, revela a imaxe en verso da "árbore fermosa" (shajara tayyiba) que consta de dez raíces e dez pólas. .
Faza'il al-anam min rasa'il Hujjat al-Islam é a colección de cartas en persa que al-Ghazali escribiu en resposta aos reis, ministros, xuristas e algúns dos seus amigos despois de que regresou a Khorasan. A colección foi reunida por un dos seus netos despois da súa morte, en cinco seccións/capítulos. A carta máis longa é a resposta ás obxeccións formuladas contra algunhas das súas declaracións en Mishkat al-Anwar (O nicho da luz) e al-Munqidh min al-dalal (Salvador do erro). A primeira carta é a que al-Ghazali escribiu ao sultán Sanjar presentando a súa escusa para ensinar na nizamiyya de Nishapur; seguido do discurso de al-Ghazali na corte do sultán Sanjar. Al-Ghazali fai un impresionante discurso cando foi levado á corte do rei en Nishapur en 1106, dando consellos moi influentes, pedindo ao sultán unha vez máis que o escusase de ensinar na nizamiyya. O sultán quedou tan impresionado que ordenou a al-Ghazali que anotase o seu discurso para que fose enviado a todos os ulemas do Khorasán e do Iraq.
Zad-e Ākhirat (Disposición para o máis alá) é un libro de al-Ghazali en persa, malia a súa iportancia gañou pouca atención académica. A maior parte do mesmo consiste na tradución ao persa dun dos seus libros árabes, Bidayat al-Hdaya (Inicio da orientación). Contén ademais o mesmo contido que o Kimiya-yi Sa'adat. O libro probablemente foi escrito durante os últimos anos da súa vida. Os seus manuscritos están en Cabul (Biblioteca do Departamento de Prensa) e en Leiden.
Outra obra en persa é Hamāqāt-i ahl-i ibahat ou Radd-i ebāhīyya (Condena dos antinomios), que é a súa fatua en persa ilustrada con versos coranicos e hadiths.
A maioría dos outros textos persas, que se lle atribúen co uso da súa fama e autoridade, especialmente no xénero de Espellos para príncipes, son ou ben falsificacións deliberadas fabricadas con diferentes propósitos ou compilacións que se lle atribúen falsamente. O máis famoso deles é Ay farzand (O Neno!). Esta é, sen dúbida, unha falsificación literaria fabricada en persa unha ou dúas xeracións despois da morte de al-Ghazali. As fontes utilizadas para a falsificación consisten en dúas cartas xenuínas de al-Ghazali (número 4, en parte, e número 33, totalmente); ambos aparecen no Fazaʾil al-anam.[42] Outra fonte é unha carta coñecida como ʿAyniya e escrita polo irmán máis novo de Mahoma, Majd al-Din Ahmad al-Ghazali (m. 520/1126) ao seu famoso discípulo ʿAyn al-Quzat Hamadani (492-526/1098-1131). ); a carta foi publicada no Majmuʿa-yi athar-i farsi-yi Ahmad-i Ghazali (Colección dos escritos persas de Ahmad Ghazali).[43] A outra é a propia carta de ʿAyn al-Quzat, publicada no Namaha-yi ʿAyn al-Quzat Hamadani (Cartas de ʿAyn al-Quzat Hamadani).[44] Máis tarde, Ay farzand foi traducida ao árabe e fíxose famosa como Ayyuha al-walad, o equivalente árabe do título persa. Os manuscritos máis antigos con tradución ao árabe datan da segunda metade do XVI e a maioría dos demais do século XVII.[45] A primeira tradución secundaria coñecida do árabe ao turco otomán realizouse en 983/1575.[46] Nos tempos modernos, o texto foi traducido do árabe a moitas linguas europeas e publicado innumerables veces en Turquía como Eyyühe'l-Veled ou Ey Oğul.[47]
Un Pand-nama (Libro de consellos) menos famoso tamén escrito no xénero da literatura de consellos é unha carta compilatoria moi tardía dun autor descoñecido dirixida formalmente a algún gobernante e atribuída falsamente a al-Ghazali, obviamente porque consta de moitos fragmentos prestados. na súa maioría de varias partes do Kimiya-yi saʿadat.[48]
Algazel finou á idade de cincuenta e cinco anos, despois dunha vida que se pode considerar curta se se consideran a amplitude, a riqueza e a influencia da súa obra. Pódese dicir que foi un dos principais pensadores musulmáns, un dos que deixaron o sinal máis profundo, merecendo así o alcume de «renovador do século V da Héxira». A grande influencia que tivo Algazel pode ser atribuída a varios elementos, por exemplo:
A influencia da Algazel sobre o pensamento islámico pode verse nos elementos a continuación:
A influencia de Algazel estendeuse máis aló do mundo islámico até o pensamento europeo xudeu e cristián.
A finais do século XI e sobre todo no século XII da era cristiá, numerosas obras árabes de matemáticas, astronomía, ciencias naturais, química, medicina, filosofía e teoloxía foron traducidas ó latín, entre as elas algunhas obras de Algazel, como Ihya Ulum al-Din (Revivificación das ciencias da fe), Maqāsid al-falāsifa (As intencións dos filósofos) que algúns tomaron por erro como unha exposición do pensamento de Algazel a pesar de que se trataba dunha recapitulación dos principios filosóficos naquel tempo, Tahāfut al-falāsifa (A Incoherencia dos filósofos) e Mizan al-'Amal (Criterio da acción).
Ademais, algúns sabios europeos coñecían o árabe e puideron coñecer directamente os puntos de vista de Algazel; a influencia é moi claramente perceptible en numerosos filósofos e sabios da Idade Media e do comezo da era moderna, particularmente Tomé de Aquino, Dante e David Hume. Tomé de Aquino (1225-1274), no seu Summa Theologiae débelle moito a Algazel (sobre todo - a Ihyā' 'ulūm al-dūn (Revivificación das ciencias da fe), a Kimiya-yi Sa'adat (A alquimia da felicidade), a Ar-Risala al-Laduniyya (A sabedoría das criaturas de Deus) e na Mensaxe divina.
Os escritos de Dante (1265-1321) revelan claramente o poder islámico de Algazel e de Risalat al-Ghufran (Epístola do perdón) de al-Maari. E Algazel exerceu igualmente unha influencia sobre Blaise Pascal (1623-1662), sobre todo dando a primacía na intuición sobre a razón e os sentidos, e esta influencia faise sentir en David Hume (1711-1772), na súa refutación da causalidade.
Parece que Algazel exerceu unha influencia máis profunda sobre a Filosofía xudía que sobre a teoloxía e o pensamento cristiáns. Yehudà ha-Leví inspírase para compor o seu Kuzari. Isaac Albalag, continuador xudeu de Ibn Ruixd (Averroes), escribe un comentario sobre o Tahafut que se asemella moito ó Tahafut al-Tahafut do seu mestre. En efecto eran numerosos os sabios xudeus da Idade Media que coñecían perfectamente a lingua árabe, e algunhas obras de Algazel foron traducidas ó hebreo. O seu libro Mizan al-'Amal (Criterio da acción), en particular, atopou un público nos xudeus da Idade Media: foi varias veces traducido ó hebreo, e mesmo adaptado, os versículos do Corán son substituídos polas palabras da Torá. Un dos grandes pensadores xudeus que recibiu a influencia de Algazel foi Maimónides (en árabe: Musa Ibn Maimun; en hebreo: Moixé ben Maymon (1135-1204)). Esta influencia é manifesta na súa Dalalat al Ha'irin (Guía dos perdidos), redactado en árabe, unha das obras máis importantes da teoloxía xudía medieval.[49]
Os escritos de Algazel sobre educación representan o apoxeo do pensamento na civilización islámica. A concepción da educación que elaborou pode ser considerada como a construción máis acabada neste dominio, definindo claramente os obxectivos da educación, trazando o camiño a seguir e expondo os medios de chegar ó obxectivo buscado. Algazel exerceu unha influencia evidente sobre o pensamento educativo islámico da vida do século XIII da Héxira (do século XII ó século XIX da era cristiá). Pódese case dicir que con raras excepcións, os prácticos e os teóricos da educación non fixeron nada máis que copiar a Algazel e resumir os seus puntos de vista e os seus escritos.
A case totalidade do pensamento educativo islámico (e en particular sunnita) seguiu o camiño trazado por Algazel, a influencia ininterrompida do cal sobreviviu a chegada da modernidade occidental e a aparición da civilización árabe moderna contemporánea.
Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali (ca.1058-1111) foi un filósofo antiracionalista e teólogo persa.
Ghazali Rafifel está vivo.
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Al-Ghazali |