Nord Noratlas | ||
---|---|---|
Nord Noratlas | ||
Περιγραφή | ||
Αποστολή | Μεταγωγικό Αεροσκάφος | |
Πλήρωμα | 4-5 | |
Κατασκευαστής | Nord Aviation | |
Διαστάσεις | ||
Μήκος | 21,96 m | |
Εκπέτασμα | 32,5 m | |
Ύψος | 6,0 m | |
Επιφάνεια πτέρυγας | 101,2 m² | |
Βάρος | ||
Άδειο | 13.075 kg | |
Μέγιστο απογείωσης | 22.000 kg | |
Πηγή ισχύος | ||
Κινητήρες | 2× Bristol Hercules 738/739 κατασκευασμένοι από τη SNECMA | |
Ισχύς | 2.040 shp (Έκαστος) | |
Επιδόσεις | ||
Μέγιστη ταχύτητα | 405 km/h | |
Αυτονομία | 2.500 km | |
Μέγιστο ύψος | 7,100 m | |
Μεταφορική Ικανότητα | ||
Μέχρι 8.458 kg | ||
45 πλήρως οπλισμένους στρατιώτες 36 αλεξιπτωτιστές 18 τραυματίες |
Το Nord Noratlas είναι Γαλλικής κατασκευής μεταγωγικό αεροσκάφος της δεκαετίας του 1950, το οποίο προοριζόταν να αντικαταστήσει παλαιότερους τύπους σε υπηρεσία, στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Γαλλική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιούσε δύο τύπους μεταγωγικών αεροσκαφών, το Γερμανικό Junkers Ju 52 και το Αμερικανικό Douglas C-47. Παρόλο που και οι δύο τύποι προσέφεραν ικανοποιητικά τις υπηρεσίες τους, υπέφεραν από μία σειρά κοινών προβλημάτων, όπως δύσκολη φορτοεκφόρτωση λόγω των πλευρικών θυρών, δυσκολίες στην τοποθέτηση του φορτίου και περιορισμένη μεταφορική ικανότητα.
Το 1947 διοργανώθηκε σχεδιαστικός διαγωνισμός για ένα μέσο μεταφορικό αεροσκάφος, το οποίο να μπορεί να παρέχει μεγάλη ευελιξία στη χρήση. Η Société Nationale de Construction Aéronautique du Nord (SNCAN) παρουσίασε το Nord 2500, ενώ οι ανταγωνίστριες εταιρείες Breguet και SNCASO παρουσίασαν τα BR-891R Mars και SO-30C αντίστοιχα. Το σχέδιο του Nord 2500 με τις οπίσθιες θύρες φόρτωσης θεωρήθηκε καταλληλότερο και στις 27 Απριλίου 1948 παραγγέλθηκαν δύο πρωτότυπα. Τα πρώτο πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 10 Σεπτεμβρίου του 1949, χρησιμοποιώντας δύο κινητήρες Gnome et Rhône 14R, ισχύος 1600 ίππων έκαστος, και τρίφυλλες έλικες μεταβλητού βήματος, όμως θεωρήθηκε πολύ αργό για τις αποστολές τις οποίες καλούνταν να αναλάβει. Το δεύτερο πρωτότυπο αντικατέστησε τους κινητήρες της Gnome et Rhône με δύο Bristol Hercules 738/9 κατασκευασμένους από τη SNECMA, ισχύος 2.040 ίππων έκαστος, χρησιμοποίησε τετράφυλλες έλικες και μετονομάστηκε σε Nord 2501. Η Γαλλική αεροπορία παρήγγειλε 3 αεροσκάφη Nord 2501 προπαρασκευής, τα οποία δοκίμασε εκτενώς έναντι του παρόμοιου Fairchild C-82 Packet. Το Nord 2501 αποδείχθηκε ανώτερο σε επιδόσεις και η πρώτη παραγγελία για 34 αεροσκάφη δόθηκε στις 10 Ιουλίου 1951. Συνολικά κατασκευάστηκαν 425 αεροσκάφη με το τελευταίο Noratlas να κατασκευάζεται το 1961.
Το 1952 στιγματίστηκε από τη συντριβή του πρώτου πρωτοτύπου Nord 2501 κατά τη διάρκεια δοκιμών και στις 9 Ιανουαρίου 1953 το Nord 2501 βαφτίστηκε Noratlas από τη χήρα του πιλότου που σκοτώθηκε στο ατύχημα. Παρόλη την καθυστέρηση στο πρόγραμμα, η αρχική παραγγελία των 34 αεροσκαφών πραγματοποιήθηκε μέχρι τις 25 Ιουνίου 1953 και η Γαλλική πολεμική αεροπορία παρήγγειλε άλλα 174 αεροσκάφη, φτάνοντας συνολικά τα 208.
Το Noratlas Nord 2501 κέρδισε τη φήμη του κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Σουέζ το 1956, όπου πραγματοποιήθηκαν, με χρήση του, ρίψεις Γάλλων αλεξιπτωτιστών νότια του Πορτ Σάιντ και του Πορτ Φουάντ στην Αίγυπτο.
Μετά πέρας των επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του πολέμου για την ανεξαρτησία της Αλγερίας, το 1962, πολλά αεροσκάφη τροποποιήθηκαν για διάφορες αποστολές. Από αυτά, τα οκτώ Nord Gabriels (πλατφόρμες ηλεκτρονικού πολέμου βασισμένες στο Noratlas) χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς και υπήρξαν οι τελευταίες εκδόσεις του τύπου που αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία από τη Γαλλική αεροπορία το 1989.
Η Δυτική Γερμανία, η οποία αντιμετώπιζε τα ίδια προβλήματα με τη Γαλλία σχετικά με το στόλο των μεταγωγικών της, παρήγγειλε συνολικά 186 αεροσκάφη από το 1956, τα 25 από τα οποία κατασκευάστηκαν στη Γαλλία και τα υπόλοιπα 161 στη Δυτική Γερμανία από τη Flugzeugbau Nord (θυγατρική της Nord) κατόπιν αδείας. Τα τελευταία έφεραν την ονομασία N-2501D. Η Γερμανική πολεμική αεροπορία ξεκίνησε το 1964 να πουλά τα αεροσκάφη της και αποτέλεσε την πηγή προέλευσης για τα αεροσκάφη των μικρότερων χρηστών.
Η πολεμική αεροπορία του Ισραήλ αρχικά απέκτησε τρία αεροσκάφη N-2501IS το 1956, κατόπιν πιέσεων της Γαλλικής κυβέρνησης η οποία θα επέτρεπε την πώληση 12 Dassault Ouragan μόνο αν το Ισραήλ αγόραζε και 3 Noratlas. Μετά την επιτυχημένη χρήση του αεροσκάφους στην κρίση του Σουέζ η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία αγόρασε 3 N-2501IS το 1959 και 16 N-2501D πριν από την έναρξη του πολέμου των Έξι ημερών. Χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για μεταφορά φορτίου και αλεξιπτωτιστών, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και για αποστολές ναυτικής αναγνώρισης στις παραμονές του πολέμου των έξι ημερών. Η Ισραηλινή αεροπορία απέσυρε τα αεροσκάφη της το 1978.
Το Noratlas χρησιμοποιήθηκε επίσης από τις πολεμικές αεροπορίες της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, καθώς και πολιτικούς χρήστες, μεταξύ των οποίων η αεροπορικές εταιρίες Union Aéromaritime du Transport και Air Algérie.
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία άρχισε το 1967 να παραλαμβάνει 50 Nord N.2501D από τα αποθέματα της Γερμανικής πολεμικής αεροπορίας με σκοπό την αντικατάσταση των C-47 Dakota. Τα αεροσκάφη εντάχθηκαν στην 354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών με έδρα την αεροπορική βάση της Ελευσίνας και χρησιμοποιήθηκαν για μεταφορές φορτίου, προσωπικού και ρίψεις αλεξιπτωτιστών.
Τον Ιούλιο του 1974 αεροσκάφη Noratlas συμμετείχαν στην επιχείρηση αερομεταφοράς Ελλήνων καταδρομέων από την Κρήτη στην Κύπρο. Παρά την παλαιότητα των αεροσκαφών και τις αντίξοες συνθήκες πτήσης, 12 από τα 15 αεροσκάφη που συμμετείχαν στην αποστολή «ΝΙΚΗ» προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, ολοκληρώνοντας με επιτυχία την αποστολή που τους ανατέθηκε. Ενα αεροσκάφος όμως καταρρίφθηκε από φίλια πυρά στοιχίζοντας τη ζωή του τετραμελούς πληρώματός του και 29 καταδρομέων.
Η 354 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών στην οποία άνηκαν τα Noratlas διαλύθηκε το 1982 και ο τύπος αποσύρθηκε, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1985, αποσύρθηκε και το τελευταίο Nord 2501D που είχε μετασκευαστεί για έλεγχο ραδιοβοηθημάτων.