MP 40 | |
---|---|
MP 40 | |
Тып: | пісталет-кулямёт |
Краіна: | ![]() |
Гісторыя службы | |
Гады эксплуатацыі: | 1938—сучаснасць (сустракаецца ў сучасных канфліктах). |
Выкарыстоўвалася: |
вермахт, вафен-СС; СССР (трафей), пасля вайны — краіны трэцяга свету, у наш час — нерэгулярныя фарміраванні |
Войны і канфлікты: | Другая сусветная вайна, Карэйская вайна, Суэцкі крызіс, Шасцідзённая вайна, Вайна ў В’етнаме, Фалклендская вайна, Афганская вайна, Югаслаўскія войны, Ірана-іракская вайна, Вайна на ўсходзе Украіны |
Гісторыя вытворчасці | |
Канструктар: | Генрых Фольмер |
Распрацаваны: | 1938 |
Вытворца: | ERMA, Steyr, Haenel |
Гады вытворчасці: | 1938—1944 |
Варыянты: | MP 38/40 MP 40 MP 40/I MP 41 |
Характарыстыкі | |
Маса, кг: | 4,8 (з 32 патронамі) |
Даўжыня, мм: | 833/630 с раскладзеным/ складзеным прыкладам |
Даўжыня ствала, мм: | 248 |
Патрон: | 9×19 мм |
Калібр, мм: | 9 |
Хуткастрэльнасць, выстралаў/хвіл: |
540-600 |
Пачатковая хуткасць кулі, м/с: | 320-400 |
Прыцэльная далёкасць, м: | 100/200 метраў |
MP 38, MP 38/40, MP 40 (скар. ад ням.: Maschinenpistole) — пісталет-кулямёт, распрацаваны фірмай ERMA у 1930-я гады. Галоўным канструктарам з’яўляўся Генрых Фольмер. Савецкія салдаты празвалі гэты пісталет-кулямёт «Шмайсерам», але гэтая зброя ні ў якім разе не адносілася да канструктара зброі Хуго Шмайсера. Дзякуючы савецкаму кінематографу быў створаны вобраз нямецкіх салдатаў, паўсюдна ўзброенных MP-40, але гэты пісталет-кулямёт не з’яўляўся самай распаўсюджанай мадэлью ў Вермахце[1].
Аўтаматыка MP 40 працуе па прынцыпу вольнага затвору. Ударна-спускавы механізм дазваляе весці толькі аўтаматычны агонь. Засцерагальніка як асобнай дэталі няма, яго ролю выконвае выманне на корпусе пісталета-кулямёта, куды заводзіцца дзяржальня ўзвядзення засаўкі. Прыклад стальны, паваротам складваецца пад ствольную скрынку. Прыцэл складаецца з двух шчыткоў з прарэзамі, нерухомага — для стральбы на далёкасць да 100 метраў, і адкіднога, з далёкасцю стральбы на 200 метраў[2].
MP 41
Сыходзячы з вопыту баёў пад Масквой у канцы 1941 г. Хуго Шмайсер прапанаваў "злучыць" MP 40 і MP 28, з апошняга ўзяў прыклад і сялектар. У выніку атрымаўся MP 41, ён быў даволі нязручны, таму ў войсках не набыў шырокага распаўсюджвання[3].