Cardenal Mazarino![]() | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||||||
1653 - 1658 ← Henri, Duke of Verneuil (es) ![]() ![]()
5 avientu 1642 - 9 marzu 1661 ← Richelieu - Jean-Baptiste Colbert →
16 avientu 1641 - 9 marzu 1661
1634 - 1637 | |||||||||
Vida | |||||||||
Nacimientu |
Pescina (es) ![]() | ||||||||
Nacionalidá |
![]() ![]() | ||||||||
Muerte | Vincennes[3], 9 de marzu de 1661[2] (58 años) | ||||||||
Sepultura |
tomb of Cardinal Mazarin (en) ![]() | ||||||||
Familia | |||||||||
Padre | Pietro Mazzarini | ||||||||
Madre | Ortensia Buffalini | ||||||||
Casáu con | ensin valor | ||||||||
Hermanos/es | |||||||||
Pueblu |
Mazzarino (en) ![]() | ||||||||
Estudios | |||||||||
Estudios |
Pontificia Universidá Gregoriana Universidá d'Alcalá Universidá de Salamanca | ||||||||
Llingües falaes |
francés[4] italianu[5] | ||||||||
Oficiu | diplomáticu, políticu, sacerdote católicu, coleicionista d'arte, obispu católicu | ||||||||
Llugares de trabayu | Lyon, París y Roma | ||||||||
Emplegadores | Universidá de Roma La Sapienza | ||||||||
Creencies | |||||||||
Relixón | Ilesia Católica[6] | ||||||||
Orde relixosa | Orde de San Benitu | ||||||||
![]() | |||||||||
![]() |
Jules Mazarin (nacíu como Giulio Mazarini o Mazzarini o Mazarino), más conocíu como'l cardenal Mazarino (14 de xunetu de 1602, Pescina (es) – 9 de marzu de 1661, Vincennes) foi un arteru diplomáticu, cardenal y políticu italianu, primero al serviciu del papa y más tarde al serviciu del reinu de Francia. Foi'l socesor del cardenal Richelieu como primer ministru.
Mazarino, quien nun yera sacerdote, llogró'l nomamientu de cardenal a propuesta del rei Lluis XIII, polos servicios emprestaos a la monarquía.[7]
Mazarino nació la 14 de xunetu de 1602 na abadía de Pescina (na dómina de posesión española), nos Abruzzo, al este d'Italia.[8] La so madre, Hortensia Bufalini,[8] pertenecía a una familia noble de Città di Castello, n'Umbría. El so padre, Pietro Mazzarini, d'orixe sicilianon,[9] taba al serviciu de la poderosa familia romana de los Colonna.[9] La pareya tuvo seis fíos, cuatro muyeres y dos varones, de los que Julio yera'l mayor.[8] El so hermanu menor, Miguel, foi ordenáu sacerdote y col tiempu llegó a obispu d'Aix.[8]
A pesar de nacer en Pescina treslladóse llueu a Roma, onde recibió la so educación.[8] Mazarino formar colos xesuites nel Colexu Romanu, a onde foi unviáu con siete años,[10] y amosóse como un alumnu brillosu y un mozu con encantu pa los sos profesores y condiscípulos.[10]
Acabaos los sos estudios, con unos dieciséis años, empezó una dómina disipada, polo que los sos padres, gracies a patronalgu nuevamente de los Colonna, unviáronlu a estudiar derechu canónicu a España, a la Universidá d'Alcalá de Henares.[11] Mientres los sos trés años d'estancia na península ibérica aprendió'l castellán a la perfeición, habilidá que más tarde-y sería de gran utilidá.[11] Entá llibertín, namorar d'una española y, a puntu de casase, foi engañáu pa tornar a Italia pa evitar la boda pol so compañeru d'estudios, el fíu del so patrón el condestable Colonna.[12][11] De vuelta n'Italia completó los sos estudios.[13]
Axudicada l'alministración militar de la Valtelina al papa, esti reclutó un exércitu pa ocupar la rexón y Mazarino foi nomáu capitán de les nueves tropes formaes, pasando poles guarniciones de Loreto y Ancona.[14] Llogrando faese nomar pa un puestu d'ayudante del xeneral del Exércitu pontificiu, llueu se fixo imprescindible nos tratos con franceses y españoles, percorriendo tol norte d'Italia en misiones d'enllaz y como negociador ente les partes comenenciudes nel control de la rexón.[15]
Retiraes les tropes pontificies tres el Tratáu de Monzón en 1626, Mazarino pasa a Ferrara, dende onde viaxa de cutiu a Roma como unviáu del so superior pa informar a la corte y onde entra en contautu col cardenal Bentivoglio, representante de los intereses de Francia na ciudá.[15] Ganáu'l favor d'este, Bentivoglio encamentar al cardenal ministru, Francisco Barberini, que lo unvió como secretariu de la llegación pontificia en Lombardía.[15]
Confináu en norte d'Italia poles intrigues del duque de Saboya Carlos Manuel I de Saboya y la rivalidá francu-española, Mazarino recibió instrucciones del papa de favorecer a Francia pa compensar el predominiu español, pero non tanto como pa sustituyir una preponderancia por otra.[16] Mazarino, atendiendo de forma carauterística a los intereses del so emplegador pero tamién a los suyos propios,[16] amosó acusada simpatía escontra Francia,[16] pero calteniendo l'enfotu de toles partes.[17] Esto dexó-y llograr información relevante qu'unviaba puntualmente a Roma.[17]
Enteráu'l duque de Saboya de la inminente invasión francesa de la península italiana, unvió a Mazarino a tratar de detener al cardenal Richelieu.[18] Mazarino llegó a Lyon la 28 de xineru de 1630, entrevistándose con Richelieu a otru día.[18] La curtia estancia fracasó nel so oxetivu de parar la meyora francesa, pero foi de crucial importancia pa la carrera de Mazarino.[18] Los sos intentos de negociación con Richelieu siguieron mientres la primavera, entrevistándose de nuevu con él el 17 de marzu, pocos díes antes de tómalo francesa de la fortaleza de Pinerolo, calteniendo una intensa actividá diplomática a favor de la paz, infructuosa, y consciente de la so inutilidá, pero destacando pola so diplomacia ante Richelieu.[19]
Dende bien nuevu desempeñó acertadamente cargos diplomáticos pa la Santa Sede. Intervieno nes intrigues de la socesión de Mantua, lo que-y dexó conocer a Richelieu y a Lluis XIII, de que la so política foi gran defensor na corte pontificia. Les sos intervenciones fueron decisives pa la consecución de la paz de Cherasco, en 1631, gracies a lo cual foi compensáu con una nunciatura estraordinaria en París (1635); esti cargu averar al cardenal Richelieu y al rei Lluis XIII, de quien llogró'l favor.
En 1639 naturalizóse francés, pasando a ser estrechu collaborador del primer ministru, gracies al cual foi nomáu cardenal (1641) y ministru d'Estáu. El 5 d'avientu de 1642 Mazarino foi nomáu ministru principal del Estáu, por encamientu del cardenal Richelieu, quien morriera la viéspora. Dende 1643, tres la muerte de Lluis XIII, Mazarino gobierna Francia so la rexencia d'Ana d'Austria en nome del nuevu rei Lluis XIV, quien heredó'l tronu con tan solu cinco años. Va Siguir nel cargu de Primer Ministru hasta la so muerte, a pesar de tener fuertes opositores.
Dende la so llegada al cargu, tuvo d'encarar la hostilidá de los nobles, incluyendo una intriga p'asesinalo. A pesar de los sos ésitos militares y diplomáticos, que dexaron dar fin a la Guerra de los Trenta Años (Tratáu de Westfalia, 1648), coles dificultaes financieres de Francia, Mazarino tuvo d'adoptar midíes d'austeridá que resultaron impopulares. Los sos enemigos trataron d'espulsalo del poder, pero en cada ocasión llogró remanar la situación. En 1650 y 1652 debió exiliase, pero siguió gobernando por entemediu de la reina y de un grupu de lleales siguidores, tales como Hugues de Lionne (1611-1671) y Michel -y Tellier (1603-1685).
De regresu a París, foi aclamáu pol pueblu que-y estimaba'l final de la guerra. A Mazarino nun-y perdonaben el so orixe italianu nin la concentración de poder que llograra, que-y dexaben aumentar impuestos ensin axustar. Mazarino muerre d'una llarga enfermedá nel castiellu de Vincennes el 9 de marzu de 1661.
Amás del so heriedu nel ámbitu políticu (Jean-Baptiste Colbert foi secretariu personal de Mazarino y el so socesor), Mazarino mandó al rei tolos sos bienes, que se calculen como la mayor fortuna privada del Antiguu Réxime, doblando inclusive la qu'amasara'l so predecesor, Richelieu: 35 millones de llibres, 8 millones de les cualos n'efectivu (tanto como los fondos del Bancu d'Ámsterdam, el bancu más importante de la dómina), depositaes en distintes ciudaes. L'escomanáu arriquecimientu del cardenal producir en menos de diez años (1652-1661), supónse que sobremanera a base d'especular colos fondos del Estáu o'l valor de les monedes, y con jugosas comisiones llograes, al traviés de testaferros, sobre'l suministru de los exércitos. El nuevu rei tardó tres díes n'aceptar formalmente l'heriedu, pero al poco devolver a los sos herederos.[20] Nel so testamentu Mazarino ordenó tamién la creación del Colexu de Cuatro Naciones, que col tiempu convertir nel Institutu de Francia.