Simmagir, też Sin-magir[1] (akad. simmagir, w transliteracji z pisma klinowego zapisywane najczęściej dSîn-ma-gir, dSîn-ma-gi-ir; sum. UD.SAR.ŠE.GA)[2] – tytuł dygnitarza wysokiej rangi w Babilonii, który zarządzał prowincją o tej samej nazwie i dowodził częścią królewskiej armii[3]. W zniekształconej formie samgar tytuł ten wzmiankowany jest w Biblii[4][5].
Osoba nosząca tytuł simmagira wymieniana jest w tekstach pochodzących z czasów panowania Szamasz-szuma-ukina (668-648 p.n.e.)[2]. Za rządów Nabuchodonozora II (604–562 p.n.e.) urząd ten sprawował jego zięć, Nergal-szarru-usur (Neriglissar), który później samemu zasiadł na tronie babilońskim usuwając z niego w wyniku zamachu stanu Amel-Marduka, syna Nabuchodonozora II[3]. Innym znanym dostojnikiem sprawującym urząd simmagira był Tattannu, który wzmiankowany jest w tekstach z Nippur pochodzących z czasów panowania Achemenidów[2]. Zdaniem badaczy nazwa tego tytułu wywodzi się od poświadczonego w tekstach klinowych babilońskiego miasta o nazwie Bit-Sin-magir (akad. Bīt-Sîn-magir, tłum. „Dom Sin-magira”), założonego być może przez Sin-magira (ok. 1827-1817 p.n.e.), króla z I dynastii z Isin[1].
W Księdze Jeremiasza (Jr 39:3) tytuł simmagira (biblijny samgar) nosi Nergal-szarezer, jeden z dowódców wojskowych babilońskiego króla Nabuchodonozora II (604–562 p.n.e.), uczestniczący w 587 r. p.n.e. w zdobyciu Jerozolimy[4]. Imię Nergal-szarezer wydaje się być hebrajskim zapisem babilońskiego imienia Nergal-szarru-usur, i istnieje duże prawdopodobieństwo, iż wspomnianym tu dostojnikiem był sam Nergal-szarru-usur (Neriglissar), zięć Nabuchodonozora II i późniejszy król Babilonii[6]. Nergal-szarru-usur, noszący tytuł simmagira, wspomniany jest też w babilońskiej liście wymieniającej dostojników na dworze Nabuchodonozora II[5].
W Biblii hebrajskiej tytuł ten uznany został za imię własne babilońskiego dostojnika i zapisywany był w formie סַֽמְגַּר־נְב֞וּ (Samgar-nebo, Samgar-nebu)[5]. W zapisie tym popełniony został jednak błąd, gdyż druga część tego domniemanego imienia (-nebo/nebu) stanowi tak naprawdę pierwszą część kolejnego imienia, Sarsekim, które powinno być odczytywane (Nebo/nebu-)sarsekim[5]. Polskie przekłady Biblii bądź powtarzają oryginalną formę hebrajską, traktując ten tytuł jako imię (Biblia gdańska, Biblia poznańska, Nowa Biblia gdańska, Przekład Nowego Świata), bądź też tłumaczą słowo samgar jako „Sin-Magir”, biorąc je za skróconą nazwę babilońskiego miasta Bit-Sin-magir (Biblia Tysiąclecia, Biblia warszawska, Biblia warszawsko-praska):
polskie przekłady Biblii | miejsce w Biblii |
---|---|
Księga Jeremiasza (Jr 39:3)[7][8] | |
Biblia Tysiąclecia | „Nergal-sar-eser z Sin-Magir” |
Biblia gdańska | „Nergalscharezer, Samgarnebu” |
Biblia poznańska | „Nergal Sar-Ecer, Samgar-Nebu” |
Biblia warszawska | „Nergal-Sar-Eser, książę Sin-Magir” |
Biblia warszawsko-praska | „Nergal-sar-eser z Sin-Magir” |
Nowa Biblia gdańska | „Nergal–Szarecer, Samgar–Nebo” |
Przekład Nowego Świata | „Nergal-Szarecer, Samgar-Nebu” |