![]() | |
Pełne imię i nazwisko |
Konstanty Franciszek Eibel |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
22 grudnia 1899 |
Data i miejsce śmierci |
20–22 kwietnia 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
ok. 1917–1940 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
adiutant batalionu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Konstanty Franciszek Eibel (ur. 22 grudnia 1899 w Żywcu, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, uczestnik I i II wojny światowej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Urodził się 22 grudnia 1899 w Żywcu w rodzinie Sylwestra i Marii z Janickich[1]. Ukończył gimnazjum w Krakowie. W czasie I wojny światowej walczył na froncie włoskim[1]. Ukończył szkołę oficerów rezerwy w Opawie[2].
18 lutego 1919 wstąpił do Wojska Polskiego[3]. Jako dowódca 8. kompanii w 2 pułku piechoty Legionów wziął udział w wojnie z bolszewikami[4]. Wyróżnił się 29 i 30 lipca 1919 w ataku na wsie: Czuczany i Gródek Siemkowski[4]. 1 marca 1921 dowódca II batalionu 2 pp Leg., kapitan Jan Wójcik sporządził wniosek na odznaczenie podporucznika Eibla Orderem Virtuti Militari[5].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w macierzystym pułku jako oficer zawodowy i został skierowany na kurs oficerski w Szkole Podchorążych w Warszawie[6]. W marcu 1939 pełnił służbę w Batalionie KOP „Łużki” na stanowisku dowódcy 2 kompanii granicznej „Ćwiecino”[7].
Podczas kampanii wrześniowej był adiutantem baonu w 3 pułku piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 w lesie katyńskim[2][1].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[8]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[9].