![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
26 lipca 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
ok. 1914–1940 |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | |
Stanowiska |
szef wydziału |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Ignacy Bazarnik (ur. 26 lipca 1893 w Gwoźdźcu k. Krzeszowic (wówczas pow. chrzanowski), zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski legionista, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[1].
Urodził się w rodzinie Jana i Katarzyny z Łaganów. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1913 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii austro-węgierskiej, ale po krótkim czasie został zwolniony. We wrześniu 1914 został żołnierzem VI baonu I Brygady Legionów Polskich. W 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej, z której powrócił 21 listopada 1918. Walczył w wojnie z Ukraińcami i w wojnie polsko-bolszewickiej[2].
W okresie międzywojennym pełnił służbę w Wojsku Polskim, od 1921 jako szef intendentury w 20 Dywizji Piechoty, a później w Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, Szefostwie Intendentury DOK IX w Brześciu nad Bugiem[3], 9 Okręgowym Szefostwie Intendentury w Brześciu[4] i Nr V w Krakowie[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 324. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy[5][6]. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim[2]. 3 listopada 1926 został przeniesiony służbowo z 9 Oddziału Służby Intendentury do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1926/28[7]. Z dniem 1 października 1928, po ukończeniu kursu, został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w celu odbycia praktyki intendenckiej[8]. Z dniem 16 stycznia 1930 został przeniesiony do korpusu oficerów intendentów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku[9]. W marcu 1931 został przeniesiony z kadry 4 batalionu administracyjnego do Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendenckiego w Łodzi[10]. Od 1932 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[11]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 8. lokatą w korpusie oficerów intendentów[12][13]. W marcu 1939 zajmował stanowisko szefa Wydziału Pieniężnego w Szefostwie Intendentury OK IV[14].
W kampanii polskiej 1939 dostał się do niewoli sowieckiej[2]. Był jeńcem w obozie w Kozielsku[15]. Został zamordowany wiosną 1940 w lesie katyńskim[1].
Ignacy Bazarnik był żonaty Wandą z Poźniaków, z którą miał córkę Zofię i syna Zbigniewa[1].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.