Deksippos (gr. Δέξιππος, łac. Publius Herennius Dexippus, ok. 210 - 273) – mówca i historyk grecki z Aten. Reprezentował starą arystokrację ateńską. Syn Ptolemeusza, z rodu Keryków eleuzyjskich. Sprawował godność kapłana, pełnił także wysokie stanowiska urzędnicze. Brał udział w obronie Aten przed najazdem Herulów w 267 roku, gdzie odegrał znaczną rolę w wyzwoleniu zajętego miasta.
Deksippos wzorował się na Tukidydesie, a z jego prac korzystali Jordanes i Zosimos. Focjusz ocenia styl Deksipposa następująco:
Autor pisze stylem czystym, lubi emfazę i wzniosłość, jest (mógłby ktoś powiedzieć) drugim Tukidydesem, a nawet pisze jaśniej, zwłaszcza w Dziejach Scytów[1]
Wymienia trzy jego dzieła, które do naszych czasów zachowały się tylko we fragmentach:
Męstwem, słowami i radą, słynęli nieraz mężowie,
- których Cekropsa gród wydał przez tyle już lat.
- Jednym z nich Deksyp, co długie dzieje objąwszy spojrzeniem,
- spisał je krótko, by tym prawdzie świadectwo swe dać.
- Sam wiele rzeczy oglądał, o innych się z książek dowiedział
- i na wszelaki szlak dziejopisarstwa się wdarł.
- Sławny to mąż zaiste, co mądrze tysiączne spojrzenia
- rzucał na czasów bieg, żeby wypadki ich znać.
- Głośnym się echem po całej Helladzie rozniosła ta sława
- świeżo rozkwitła jak kwiat, dzieje Deksyppa ten plon.
- Więc by nie zostać w tyle, i syny ojca słąwnego
- wznieśli mu posąg ten, swojej wdzięczności na znak[3]