Damianici[1] (damianityzm[2]) – wspólnota chrześcijańska, uznana za heretycką przez Kościół katolicki, wskutek odrzucenia decyzji doktrynalnych soboru chalcedońskiego[1][2].
Powstała w wyniku rozłamu pośród ftartolarów, a jej członkowie uznawali przywództwo i nauki Damiana, monofizyckiego patriarchy Aleksandrii (578–605)[1], stąd wzięła się ich nazwa[3]. Według ich poglądów Trójca Święta składa się z trzech Osób, które jednak pojedynczo nie są Bogiem, lecz Jego „właściwościami”[1] lub częściami[3] (osobno mają pomniejszoną boskość[2]). Dopiero Trójca jako całość jest jedynym Bogiem[3].
Damianici zaliczali samych siebie do akefalian i odrzucali zwierzchnictwo soborów[1].