La placa iberica èra una pichona placa tectonica, dicha tanben microplaca, ara soudada dempuèi la fin de l'Oligocèn a la placa eurasiatica que ne fa partida, sus que se pausava la peninsula Iberica[1] mas tanben las Balearas, Corsega, Sardenha e benlèu lo Briançonés[2].
La placa iberica vendriá de la placa nordamericana que se seriá trencada a la fin del Cretacèu[3]. Es a l'origina de l'obertura del golf de Gasconha per un pivotament d'esperela dins lo sens cotrari del relòtge[3]. Aquela rotacion s'acompanha a l'èst per une subduccion jos la placa eurasiatica puèi una tust de lors massas continentalas respectivas[3]. Aquela subduccion puèi tust ont participèron a la formacion dels Pirenèus[3],[1] entre autre pendent lo Mesozoïc[4]. Pendent aquela èra geologica se realizèron dos episòdis de rift sus sa bordura septentrionala, caracterizats per la formacion d'importants bacins de sedimentacion ligats a de subsidéncias successivas[4].
Sus la bordura meridionala d'aquela anciana placa, lo desplaçament de la placa africana cap al nòrd provòca de tensions tectonicas complèxas[3] a l'origina de la formacion de las sèrras beticas.
A partir de la fin de l'Oligocèn, la placa iberica acaba d'èsser una placa tectonica d'esperela se soudant a la placa eurasiatica e adoptant son comportament[3].