Stefan Zweig | |
![]() | |
Statsborgarskap | Austerrike-Ungarn, Austerrike |
Fødd | 28. november 1881 Wien |
Død |
22. februar 1942 (60 år) |
Yrke | skribent, omsetjar, journalist, skodespelforfattar, lyrikar, litteraturkritikar, historikar, biograf, romanforfattar, prosaforfatter, essayist |
Religion | Jødedommen |
Far | Moritz Zweig |
Mor | Ida Zweig |
Ektefelle | Friderike Maria Zweig, Lotte Zweig |
![]() | |
Stefan Zweig på Commons |
Stefan Zweig (28. november 1881–23. februar 1942) er ein av dei viktigaste tyskspråklege forfattarane i mellomkrigstida.
Stefan Zweig vart fødd i Wien i 1881 som andre son av ein bøhmisk tekstilfabrikant, Moritz Zweig og ei italiensk bankierdotter. Han voks opp i ein velståande austerriksk-jødisk familie. På gymnasiet utvikla han interesse for litteratur. Han studerte filosofi og litteraturvitskap ved universitetet i Wien.
Zweig er kjend som forteljar, essayist, lyrikar, biograf og dramatikar, og verka hans er omsette til mange språk. Den tidlege lyrikken hans var påverka av franske symbolistar, austerrikske impresjonistar og tyske nyromantikarar. Med bakgrunn i filosofistudiane sine skreiv han fengslande psykologiske noveller omkring kaotiske kjensler og sjelelege kriser (Amok, 1922; Verwirrung der Gefühle, 1927; Schachnovelle, 1942 som vart filmatisert 1960). Han skreiv om fleire historiske personar som Joseph Fouché (1929), Marie Antoinette (1932), Maria Stuart (1935) og Magellan (1938), og i samleverket Baumeister der Welt (1935) skriv han biografiar om mange diktarar: Balzac, Dickens, Dostojevskij, Hölderlin, Kleist, Nietzsche, Stendhal og Tolstoj.
Zweig hadde eit personleg humanistisk og pasifistisk syn som var bakgrunn for romanen Triumph und Tragik des Erasmus von Rotterdam (1934)
Zweig og kona hans tok liva sine i Petrópolis ved Rio de Janeiro i Brasil i fortviling over undergangen til den europeiske kulturen.[1]