I 1898 sette Kyrkje- og undervisningsdepartementet ned ei rettskrivingsnemnd for landsmålet, ettersom det var turvande med ein fast skrivemåte når det vart teke i bruk i skulen. Nemnda fekk tre medlemer: folkehøgskulestyrar Marius Hægstad, Arne Garborg og Rasmus Flo, bladstyrar for det nye tidsskriftet Syn og Segn. Nemnda samdest om alt bortsett frå endingsverket. Hægstad heldt fast på Aasen-normalen med nokre tiljenkingar.
Flo og Garborg la fram ein normal som bygde på fjellbygdmåla på Austlandet, kjend som midlandsmåla, og denne normalen er derfor kalla midlandsnormalen. Framom alt var det målet i Vest-Telemark, «folkevisemålet», som låg til grunn. I «Framlegg til skrivereglar for landsmaale i skularne» (1899) skreiv Flo:
Det kom til den skipnaden i 1901 at «Hægstadnormalen» skulle vera offisiell landsmålsrettskriving i skule og administrasjon, men midlandsnormalen skulle vera sideform som dei skulane som ville kunne nytta. Flo skreiv om denne ordninga i «Den 17de Mai», 20.07.1901:
Kjende skrivarar som har nytta midlandsnormalen er: Arne Garborg (hans «Skriftir i samling» kom omskrivne til denne normalen), Steinar Schjøtt (Snorre-omsetjinga 1900), Olav Aukrust, Alexander Seippel. Mange har au blanda inn drag frå midlandsnormalen i andre normalar.
Namnord i klassisk midlandsmål | ||||
---|---|---|---|---|
eintal | mangtal | |||
ubd. | bd. | ubd. | bd. | |
hankjøn | hest | hesten | hestar | hestane |
hankjøn | kvist | kvisten | kvistir | kvistine |
sterke hokjøn | sol | soli | solir | soline |
sterke hokjøn | bok | boki | bøkar | bøkane |
linne hokjøn | vise | visa | visur | visune |
linne hokjøn | viku | viko | vikur | vikune |
linne inkjekjøn | auga | auga | augu | augo |
sterke inkjekjøn | land | lande | land | landi |
Legg merke til jamvektformene av hokjøn på -u i ubunden form eintal. Endinga -ur vart nytta av mange som ikkje skreiv beint etter midlandsnormalen au. Etter kvart tok Garborg til å skrive stum t i -et i inkjekjøn.
Det var kløyvd nemneform (infinitiv), soleis å tala, men å kaste.
Ein slitin hest, ei sliti merr, eit sliti hus, slitne folk.
Fyri, yvi, lengi.