Aleksandr Glazunov | |||
![]() | |||
Fødd | 29. juli 1865 | ||
---|---|---|---|
Fødestad | St. Petersburg | ||
Død | 21. mars 1936 (70 år) | ||
Dødsstad | Neuilly-sur-Seine, Paris | ||
Fødenamn | Алекса́ндр Константи́нович Глазуно́в, Aleksandr Konstantinovitsj Glazunov | ||
Opphav | Det russiske imperiet, Sovjetunionen | ||
Sjanger | symfoni, klassisk musikk | ||
Verka som | komponist, dirigent, pedagog, musikkforskar, musikkpedagog, universitetslærar, pianist | ||
Prisar | Folkekunstner av Den russiske sovjetrepublikk |
Aleksandr Konstantinovitsj Glazunov (10. august 1865–21. mars 1936)[a] var ein russisk komponist under romantikken. Han er rekna som den viktigaste russiske komponisten av symfonimusikk i generasjonen etter Tsjaikovskij.[1]
Aleksandr Glazunov stamma frå ein velhavande familie og starta tidleg med musikk. Mor hans hadde lært å spela piano av Milij Balakirev, og tok han til same lærar.[1] Balakirev oppmoda han i 1880 om å studere privat hos Nikolaj Rimskij-Korsakov som blei imponert over det store talentet til eleven sin. Glazunov fekk i 1882 eit gjennombrot med den første symfonien sin. I 1899 fekk han eit professorat i instrumentering ved konservatoriet i Petersburg og i 1905 overtok han leiinga av institusjonen, og beheldt posisjonen til 1930. På grunn av arbeidsbelastninga blei det mindre tid til å komponere. Han oppdaga ei rekke store talent og arbeidde utrøytteleg for studentane. I 1928 forlét Glazunov Sovjetunionen. Han til Wien for å sitte i juryen under ei Franz Schubert-tevling. I 1929 og 1930 turnerte han i USA. Deretter slo han seg ned i Paris og blei der til han døydde.[1]
Glazunov sameina nasjonale russiske trekk med trekk henta frå Pjotr Tsjajkovskij sin musikk. Ein kan finne tendens til tydelege folkesongliknande tema, orientalsk harmonikk og fri metrikk. Tvert imot Dei Fem sitt program er musikken til Glazunov prega av eit meisterleg musikkhandverk og ein suverén komposisjonsteknikk: han var ein briljant orkestrator, ein finslipa kontrapunktikar og ein meister innan formgjeving. Samtidig syner Glazunov i musikken sin ein særs positiv grunnstemning med hang til patos og heroiske gestar.