![]() (2011) ![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Biografía | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nacemento | 12 de xaneiro de 1949 ![]() Lörrach, Alemaña ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Datos persoais | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
País de nacionalidade | Alemaña ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Altura | 178 cm ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Actividade | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ocupación | adestrador de fútbol (1984–2014), futbolista (–1983) ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Membro de | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Lingua | Lingua alemá ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Nacionalidade deportiva | Alemaña ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Deporte | fútbol ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Liga | Fußball-Bundesliga e 2. Bundesliga ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Posición de xogo | Dianteiro ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Participou en | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
1972 | Xogos Olímpicos de 1972 ![]() |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Premios | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() ![]() ![]() |
Ottmar Hitzfeld, nado en Lörrach, Alemaña Occidental, o 12 de xaneiro de 1949, é un exfutbolista e exadestrador alemán, que xogaba como dianteiro.[1][2] Profesor de matemáticas e ximnasia, destacou especialmente como técnico, sendo un dos adestradores de máis éxito do fútbol alemán e europeo. Conquistou 20 títulos, destacando entre eles dúas ligas suízas co Grasshopper e sete Bundesligas de Alemaña (dúas delas co Borussia Dortmund e cinco co Bayern de Múnic), así como dúas Ligas de Campións.
Foi elixido dúas veces como mellor adestrador do mundo e é, xunto con Ernst Happel, José Mourinho, Jupp Heynckes e Carlo Ancelotti, un dos únicos cinco adestradores que gañaron a Copa de Europa/Liga de Campións con dous clubs diferentes (Borussia Dortmund e Bayern de Múnic).
Nacido en Lörrach, comezou a xogar ao fútbol a finais da década de 1960 no TuS Stetten e o FV Lörrach, antes de chamar a atención do FC Basel, da primeira división suíza.[3] Ingresou no club, situado na outra beira do Rin, en 1971, e gañou con este os títulos de liga nas tempadas 1971/72 e 1972/73, coroándose na segunda delas tamén como máximo goleador do campionato (empatado a 19 goles con Ove Grahn). En 1975 engadiu ao seu palmarés a Copa de Suíza.
En 1973, mentres xogaba no Basel, formouse como mestre de matemáticas e ximnasia na Universidade de Lörrach. Mantivo a súa condición de afeccionado para poder participar nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic, coa selección de Alemaña Occidental. Alí xogou entre outros con Uli Hoeneß e marcou 5 goles, caendo na segunda fase tras unha derrota contra Alemaña Oriental.
En 1975, aos 26 anos, aceptou unha oferta do VfB Stuttgart alemán, que militaba entón na segunda división.[4] Na tempada 1976/77 formou parte da histórica dianteira que con 100 goles permitiu que o equipo suabo lograse o ascenso á Bundesliga como campión do grupo Sur. Hitzfeld chegou a marcar seis goles nunha vitoria por 8-0 sobre o SSV Jahn Regensburg, o maior número de tantos marcados nun só encontro en toda a historia da 2. Bundesliga.[5]
Aos seus 33 goles en 55 partidos na segunda categoría, sumou ao ano seguinte outros 5 tantos en 22 partidos na máxima categoría, rematando o equipo no cuarto posto.[4] Despois de tres anos en Stuttgart regresou á súa segunda casa, Suíza. Alí xogou de 1978 a 1980 no FC Lugano antes de fichar polo FC Luzern, onde rematou a súa carreira como xogador en 1983, aos 34 anos.
Durante o verán de 1983, asinou o seu primeiro contrato como adestrador no SC Zug, na segunda división do fútbol suízo. O equipo rematou a tempada 1983/84 como campión da Nationalliga B, logrando así o ascenso á Nationalliga A, por primeira e única vez na historia do club.[6] En 1984 aceptou unha oferta para adestrar ao FC Aarau, onde permaneceu durante os seguintes catro anos, gañando a Copa de Suíza de 1985.
O seu traballo chamou a atención do Grasshopper de Zürich, que o contratou en 1988. Con este equipo gañou a Copa de Suíza na súa primeira tempada, mentres que na segunda conquistou tanto a Copa como a liga.[7] Finalmente adestrou o club durante unha terceira campaña, na que revalidou o título de liga.[8]
En 1991 regresou a Alemaña para facerse cargo do Borussia Dortmund, que viña de ser décimo na Bundesliga.[9] No seu primeiro ano, el e o seu axudante Michael Henke, co que colaboraría durante os seguintes 13 anos, levaron o equipo ao segundo posto da liga, só por detrás do VfB Stuttgart. O club de Dortmund clasificouse así para a Copa da UEFA 1992/93, competición na que foi eliminando sucesivamente ao Floriana, o Celtic, o Zaragoza, a Roma e o Auxerre. Alcanzou deste xeito a final, onde se enfrontou á Juventus de Trapattoni, sendo a vitoria para o club italiano.
En 1995 gañou o seu primeiro título da Bundesliga, coroando ao Dortmund como campión de liga máis de 30 anos despois. Revalidou o título na tempada 1995/96, mentres que na seguinte alcanzou a final da Liga de Campións, onde se enfrontou de novo á Juventus. O equipo italiano, adestrado por Lippi, contaba con xogadores como Zinedine Zidane, Didier Deschamps, Alessandro del Piero ou Christian Vieri pero caeu contra o equipo de Hitzfeld no Olympiastadion de Múnic por 3-1, sendo os goles obra de Karl-Heinz Riedle (2) e Lars Ricken. Foi galardoado por primeira vez co premio ao mellor adestrador do mundo,[2] pero as friccións co equipo chegaron a un punto crítico, sendo apartado do cargo de adestrador e nomeado director deportivo. O seu balance á fronte do equipo pechouse con 144 vitorias, 63 empates e 65 derrotas.[9]
En 1998 foi contratado polo principal club de Alemaña, o Bayern de Múnic.[10] No seu primeiro ano levou o equipo a gañar o título de liga por 15 puntos de vantaxe sobre o segundo, o Bayer Leverkusen, a maior marxe lograda ata aquel entón.[11] Ademais disputou a final da DFB-Pokal, perdendo ante o Werder Bremen nos penaltis,[12] e tamén a final da Liga de Campións. A final europea, disputada no Camp Nou, pasou á historia pola dramática remontada do Manchester United no tempo de desconto, despois de que o Bayern fose gañando dende o minuto 6, cando se adiantou co gol de Mario Basler. Nos minutos finais Sheringham e Solskjær déronlle a volta ao marcador e deixaron aos alemán sen o título.[13]
Na seguinte tempada o equipo de Hitzfeld gañou a Bundesliga e a Copa de Alemaña, esta última despois de derrotar na final ao Werder Bremen. Na Liga de Campións caeu derrotado nas semifinais ante o Real Madrid de Vicente del Bosque.
Na tempada 2000/01 gañou o seu terceiro título consecutivo da Bundesliga e disputou unha nova final da Liga de Campións,[14] conseguindo eliminar desta vez ao Manchester United e ao Real Madrid en cuartos de final e semifinais respectivamente. Na final disputada en San Siro contra o Valencia, Effenberg igualou o gol inicial de Mendieta e o partido decidiuse na quenda de penaltis, onde unha destacada actuación de Oliver Kahn propiciou o triunfo alemán. Hitzfeld converteuse así no segundo adestrador despois de Ernst Happel en gañar o título europeo con dous equipos diferentes.
Foi recoñecido de novo como mellor adestrador do mundo,[8] e gañou a Copa Intercontinental contra o Boca Juniors arxentino, grazas a un gol de Samuel Kuffour. Con todo, o equipo só puido ser terceiro na liga. Recuperou o trono alemán na tempada 2002/03, gañando o título de liga con catro xornadas de antelación e sumando tamén unha nova DFB-Pokal. Na seguinte campaña o Bayern non conseguiu ningún título e Hitzfeld foi destituído en maio de 2004. O seu balance nesta primeira etapa no Bayern foi de 193 vitorias, 73 empates e 53 derrotas.
Hitzfeld tivo unha oferta para facerse coas rendas da selección alemá, pero preferiu tomar un descanso.[15] O 1 de febreiro de 2007, tras o despedimento de Felix Magath, regresou ao Bayern de Múnic, que se atopaba fóra dos postos de Liga de Campións e a 8 puntos do liderado.[16][17] Non conseguiu mellorar os resultados e o Bayern acabou cuarto, fóra da Liga de Campións por primeira vez en máis dunha década.[18] Unha serie de fichaxes millonarias antes da tempada 2007/08 axudaron a Hitzfeld a levar ao club a unha nova fase de dominio do fútbol alemán, gañando a DFB-Ligapokal,[19] a DFB-Pokal,[20] e o campionato de liga.[21] A campaña do Bayern na Copa da UEFA rematou na semifinal cunha humillante derrota por 4-0 ante o Zenit San Petersburg, posterior gañador do torneo. Durante a tempada, Hitzfeld anunciara que deixaría o club ao remate da campaña. Jürgen Klinsmann converteuse no seu sucesor. O seu último partido foi unha vitoria por 4-1 contra o Hertha BSC.[22]
No verán de 2008 asumiu o cargo de adestrador da selección suíza.[23] O seu primeiro partido foi un amigable contra Chipre o 20 de agosto, que rematou cunha vitoria por 4-1.[24] Con Hitzfeld ao mando, o equipo suízo logrou a clasificación para o Mundial de 2010 como primeiro de grupo. Xa en Suráfrica gañou o seu partido inaugural por 1-0 ante España, posterior campioa,[25] pero perdeu 1-0 contra Chile [26] e empatou 0-0 contra Honduras, quedando terceira no Grupo H e sen opcións de clasificarse para oitavos de final.[27]
Fracasou no seu intento de clasificarse para a Eurocopa de 2012, quedando terceiro por detrás de Inglaterra e Montenegro no seu grupo de clasificación.[28]
Si conseguiu a clasificación para o Mundial de 2014, levando a Suíza a dous Mundiais consecutivos por primeira vez dende a década de 1960. Conseguiuno despois de manterse invicto durante toda a fase de clasificación e lograr o primeiro posto, con 7 vitorias e 3 empates en 10 partidos.[29] O 17 de outubro de 2013 anunciou que se retiraría despois do Mundial.[30] Suíza quedou encadrada no grupo E, onde obtivo dúas vitorias (contra Ecuador e Honduras),[31][32] e unha derrota (ante Francia),[33] rematando na segunda praza e logrando así o pase á seguinte rolda.[34] Nos oitavos de final foi eliminada pola Arxentina, cun solitario gol de Ángel Di María nos últimos minutos da prórroga.[35][36] Foi o seu último encontro á fronte da selección helvética, sendo sucedido por Vladimir Petković.[37]
Casou con Beatrix Hitzfeld, coa que tivo un fillo.[38]
Foi galardoado dúas veces pola IFFHS co premio ao mellor adestrador do ano, en 1997 e 2001. En 2001 a UEFA elixiuno mellor adestrador do ano e no 2008 recibiu o premio ao mellor adestrador do ano en Alemaña.
O estadio Ottmar Hitzfeld de Gspon, o estadio situado a máis altitude de Europa, leva o seu nome.[39]
Grasshopper